यो चुनाव स्मृतिको विद्रोह हो !!
यो चुनाव स्मृतिको विद्रोह हो !!जब उनीहरू आउँछन् —
फेरि एकपटक
जोडिएको हात, झुकेको टाउको,
देशभक्तिको अभिनय लिएर...
त्यो बेला सम्झनु —
सत्ता पाउनका लागि
दशौं हजारको रगत बगाइएको थियो।
निर्दोष बालबालिकाको जीवन
राजनीतिक खेलमा बलि चढाइएको थियो।
कारखानाहरू बन्द गरिए —
राष्ट्रको मेरुदण्ड भाँचियो।
सरकारी उद्योगहरू सुकाइए —
जनताको भविष्य बेचियो।
स्मारकहरू जलाइए —
इतिहाससँग बदला लिइयो।
र…
जसले यो भूमि उभ्याए,
तिनैका प्रतीकहरू समेत
क्रोधको आगोमा जलाइए।
यो भूल थिएन।
यो “परिस्थिति” थिएन।
यो योजना थियो।
जब राष्ट्रको सम्पत्ति बेचियो,
जब पानीको स्रोत सस्तो सम्झौतामा सुम्पियो,
जब भ्रष्टाचार लाज होइन — अधिकार बन्यो…
त्यो सम्झनु:
देश लुटिएको थियो —
दुश्मनले होइन,
भित्रैबाट।
जब अपराध प्रमाणित भए,
जब दोषी चिनिए,
जब जनताले सबै देखे —
तैपनि उनीहरू फर्किए।
फेरि।
फेरि।
र फेरि।
अब उनीहरू आउनेछन् —
तपाईंको ढोकामा।
नम्रता लिएर।
मुस्कान लिएर।
“यसपालि फरक हुन्छ” भन्दै।
तर —
स्मारकहरू अझै मौन छन्।
कारखानाहरू अझै बन्द छन्।
नदीहरू अझै सम्झौतामा छन्।
इतिहास अझै जलेको छ।
त्यसैले,
ढोका खोल्नु अघि — स्मृति खोल।
हात मिलाउनु अघि — हिसाब माग।
भोट हाल्नु अघि — मन सोध:
जसले देश जलायो — के उसैले बचाउनेछ ? जसले भविष्य बेच्यो — के उसैले निर्माण गर्नेछ ? जसले मौनता किन्यो — के उसैले सत्य बोल्नेछ ?यसपालि चुनाव होइन — उत्तरदायित्व हो।
यसपालि पार्टी होइन — राष्ट्र हो।
यसपालि नारा होइन — न्याय हो।
भोट हाल्नुहोस् —
आशामा होइन,
डरमा होइन,
तर स्मृतिको आगोमा।
किनभने —
देश भाषणले बाँच्दैन,
साहसले बाँच्दछ।
इतिहास घोषणाले बदलिँदैन,
जागरुकताले बदलिन्छ।
यसपालि,
भोट मात्र नहाल्नुहोस् — निर्णय गर्नुहोस्।
माफी होइन — हिसाब माग्नुहोस्।
बिर्सनु होइन — स्मरण गर्नुहोस्।
किनभने —
देश नेताको होइन,
जनताको चेतनामा बाँच्ने हो।
